Nieuw leven

 Al jaren probeer ik het: zelf Cyclamen kweken uit zaad van ooit gekochte exemplaren. Soms lukt het, soms gaat de hele oogst verloren... 

Ze waren oorspronkelijk bedoeld als kamerplantjes, maar ik heb ze vanaf het begin buiten gezet. En daar komen natuurlijk insecten op af, zodra er bloemen zijn met stuifmeel. 

Bijzondere exemplaren zijn het niet: gewone Cyclamen die ik bij tuincentra kocht. Maar leuk was het wel - enige jaren geleden - toen ik zag dat zich zaadbolletjes vormden. Niet bij alle bloemen, want sommigen verwelkten voortijdig, of werden niet bezocht door insecten. 

Zeker drie jaar lang is het me gelukt om de zaadbolletjes - zodra die flink groot zijn - van de plant af te halen, te laten drogen en dan de zaadjes die eruit vallen in stekaarde te leggen, plantje kwam op, daarna in gewone aarde verspenen en er verscheen weer een nieuw plantje. Hoe bijzonder is het om die ontwikkeling mee te maken, en ook uit dat nieuwe plantje weer zaadbolletjes te zien komen.

In december vorig jaar was het ineens een ruime week flink koud. De plantjes staan buiten onder ons eerste afdak (tegen de achterkant van het huis aan), waar ze redelijk beschut zijn, maar niet tegen de extreme kou kunnen. Een aantal plantjes waren volledig bevroren, maar drie stuks hebben de kou overleefd. En hoe: prachtig weer om te zien dat ze nog steeds bloeien...

én.... een zaadbolletje vormden. Jawel, zelfs in deze tijd van het jaar! Ik controleer regelmatig of het nog stevig aanvoelt, net als het steeltje, want zodra dat laatste gaat verdrogen (of snotteren), dan is het écht tijd om het zaadbolletje er af te halen...

In de natuur zou het bolletje gewoon openspringen en het zaad rondom de plant vallen, om zo weer voor nieuwe planten te zorgen, maar bij ons staan alle Cyclamen in potjes, dus knip ik de bolletjes er af en leg ze op een stuk keukenpapier. Daar verdrogen ze nogmaals, zodat de bolletjes open gaan en de zaadjes te gebruiken zijn. 

Zo'n bolletje kan zeker tot 1 cm in omvang groeien, of zelfs nog groter. Bolletjes van 1 1/2 cm zijn geen uitzondering bij mijn plantjes. Je moet geduld (en een stukje geluk) hebben om te wachten met afknippen tot het bolletje op z'n grootst is. En dat is een kwestie van uitproberen. 

Deze laat ik nog even zitten, want alles voelt nog stevig aan. Nog even verder groeien, waardoor het waarschijnlijker is dat het zaad dat in het bolletje zit beter gaat ontkiemen, zodra het in stekaarde gelegd wordt. 

Zo gaat het met alles: je start iets op, het bloeit, komt tot ontwikkeling, daarna bouw je af of wordt het door omstandigheden minder. Je verzamelt wat je nog hebt (of nog kunt) met de kennis die je hebt opgedaan en dan begint het proces weer van voren af aan. Dan is het goed om te beseffen dat je altijd opnieuw kunt beginnen, soms op dezelfde manier maar vaker aangepast, anders, want je bent niet meer degene die ooit is gestart. En of de uitkomst uiteindelijk is wat je wil, zal de tijd leren. 


Sylvia

Reacties

Populaire posts van deze blog

Wat je allemaal tegenkomt bij het opruimen

Bijna het eind van het jaar

Christmas Trees - een eenvoudige kerstkaart of blokjes borduren