Kaalslag

Fijn zonnetje hier. Gisteren - toen het 's middags nog droog was - hebben we aardig wat werk verzet in het zijstukje van onze tuin. We hebben op een pergola aan de voorkant en opzij van de voortuin van ons huis zeven Wisteria's (Blauwe regen) staan, maar één exemplaar die in het midden stond, duwde de paal van de pergola al een paar jaar steeds meer naar voren, naar binnen. 


In deze tijd van het jaar zijn ze kaal - geen blaadjes of bloemen (op de foto de witte en roze Wisteria's tussen ons en de buren in: ook daar prachtige bloemen in het voorjaar) - en zie je alleen de gevlochten takken: zo groeien ze. De takken worden dikker en dikker, slingeren zich om elk oppervlak waarlangs ze geleid kunnen worden of waarlangs ze zelf kruipen, en zitten dan muurvast in elkaar verstrengeld. Dus even een takje loshalen was er niet bij. 

Ze verdringen elkaar, slaan zich wurgend om elkaar heen, maar ook om palen en regenpijpen. Vooral bij het laatste is het verstandig om takken en uitschieters op tijd weg te halen, want ze knijpen alles fijn wat niet stevig is. Ik heb al meerdere foto's gezien van kapotgeknepen regenpijpen, en zelfs (inmiddels verlaten) oude schuurtjes die in verloop van tijd helemaal in elkaar gedrukt werden. Zo'n kracht staat er op de takken. 


Nu bleek dat de bovenkant van de pergola bijna 1 meter naar binnen was geduwd, naar ons huis toe, waarbij de planken van het hek al los kwamen (op de afbeelding hierboven zie je dat het hek zelf ook naar binnen staat: dit is van afgelopen lente/zomer), waardoor we gisteren besloten hebben om die ene Wisteria die dit veroorzaakte weg te halen, helemaal tot op 15 cm vanaf de grond dan. De paal naar buiten duwen terwijl de takken er nog omheen zaten was geen optie, want we er is geen muur tegenover waar we een balk als stut tegenaan konden zetten. Ook vanaf de grond stutten was geen optie, want daarmee krijg je de bovenkant van de paal niet op de juiste plek. Bij alle andere Wisteria's staan de palen overigens netjes rechtop, alleen deze ene was eigenwijs. 

Enorme kronkelende takken slingerden zich van de ene plek naar de andere, door elkaar en in elkaar. Dan is het dus niet mogelijk om één tak er tussenuit te halen waardoor het geheel misschien wel weer recht gezet kon worden - en geloof me, we hebben het écht geprobeerd. Dus drastisch knippen en zagen. 


En dan is de paal leeg... kaal. Jammer hoor, want nu is de prachtige rij Wisteria's drastisch onderbroken. Gelukkig kan het stompje dat er nog staat weer uitgroeien. Dat laten we dan zo, maar begeleiden de takken die gaan komen direct weer goed. 

Want al snoeien we als een gek, ieder jaar tijdens het groeiseizoen (snoeien = groeien, ze zeggen het niet voor niets), na de boei is het soms ook een kwestie van rigoureus weghalen om ruimte te maken voor wat nieuws...


Aan weerskanten van de lege paal zijn er nog exemplaren over die mogen groeien. Op de voorgrond zie je hoe ingewikkeld de takken soms om elkaar heen slaan. Zodra er een nieuwe tak verschijnt, draaien we die zelf om anderen heen, begeleiden we de boel. Maar als alle vol met bloemen, en daarna met bladeren zit, zie je dat niet meer en vergeet je het. Juist die in elkaar vervlochten takken hebben hun charme in de kale wintermaanden, want dat is het mooie aan een Wisteria: elk seizoen iets moois. 

In de lente zijn het de knoppen van de bloemen, waarbij je niet kunt wachten tot ze uitkomen. Eind lente de bloemen zelf, in een overvloed, als je zoveel (soorten en kleuren) Wisteria's rondom je voortuin hebt. Dan de bladeren en soms een 2e bloei in augustus of september. In de herfst het verkleuren van de bladeren tot een warm geel, en uiteindelijk 's winter's het zicht op de krullende kale takken. 


De takken die we losgeknipt en gezaagd hebben, zijn met moeite door de steeg naar achteren gesleept. Er zitten best dikke exemplaren bij. Een flink gewicht en behoorlijk volume, dat Jos op z'n gemak in kleine stukjes gaat knippen en zagen (is hij ook weer fijn buiten, zoals hij zelf dan zegt. Dus binnen een paar weken is alles opgeruimd en wachten we vol verwachting op het voorjaar, als de nieuwe takken er weer aan komen met de knoppen voor de prachtige bloemen. 

En dat is precies wat je af en toe zelf ook doet: de beslissing om iets af te sluiten als het nodig is kan moeilijk zijn, maar dan is het even zuchten, de schouders eronder en met goede moed verder gaan met nieuwe uitdagingen. Zo blijft alles in beweging, net als de seizoenen. Kom je tot nieuwe ideeën en begin je weer van voren af aan.

Sylvia

Reacties

  1. Jammer dat er nu zo'n gat geslagen is, maar wat je zelf al zegt: er kan weer iets moois terugkomen!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Het schoont ook weer op, bleek dat op die plek de planken van het hek ook losgetrokken waren, wat we alleen konden zien toen de takken weggehaald waren. Dus dat kon direct gerepareerd worden. En nu weer opnieuw laten groeien....

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Leuk als je een reactie plaatst!

Populaire posts van deze blog

Wat je allemaal tegenkomt bij het opruimen

Bijna het eind van het jaar

Christmas Trees - een eenvoudige kerstkaart of blokjes borduren