Waar het om gaat

 'Fijne feestdagen', 'Gelukkig Kerstfeest', 'Geniet er van'... de laatste tijd hoorde je niet anders als je iemand ontmoet, aan de telefoon hebt of een berichtje krijgt via social media, en jouw 'ja, jij (of jullie) ook, hoor' terug gaf.

Kerstkaarten rondgebracht en op de post gedaan (heb ik iedereen wel gehad?), kerstdiners voorbereid, de laatste boodschappen gedaan (heb ik ze allemaal wel uitgenodigd?'), kerstboom en andere versieringen staan te glinsteren in huis... kortom: alles is er klaar voor..... of toch niet?

Dan denk je dat je je hele lijst hebt afgewerkt, komen er toch nog kaartjes binnen van personen die je bent vergeten (of waarvan je wist dat je vorig jaar geen kaartje hebt gehad, dus krijgen ze dit jaar ook niet van jou)... 

Dan wens je mensen fijne feestdagen, en hoor je van ze dat ze alleen zullen zijn, of er geen zin in hebben (dat gedoe met familie waar ik helemaal niet mee op kan schieten, die verplichtingen waar ik graag onderuit zou willen)...

Dan heb je je kerstdiner bij elkaar gezocht, maar weet je dat 'die geen kip lust', en 'die vegetarisch is, of was ze nou veganist?', en dat oma niet met tante Miep door één deur kan, of dat Paul gescheiden is en je hem er graag bij wilt hebben, maar dat dat niet kan omdat zijn ex ook komt.....

En zo gaat de kerstgedachte verloren in een wanhoop van wel of niet 'pleasen', van 'erbij' willen zijn of er juist NIET bij willen zijn... van weken van kwaadheid omdat je toch naar dat kerstdiner moet, want je kunt er niet onderuit anders is iederéén kwaad... van geen geld hebben terwijl er toch van je verwacht wordt dat jij ook een cadeau van ten minste € 25,00 koopt voor iemand die ook komt maar waar je geen zier om geeft, of teleurgesteld zijn als jij niets krijgt terwijl je wel wat voor een ander hebt gekocht.... 

Wat is die kerstgedachte dan? Heeft dat écht met religie te maken? Is dat iets dat alleen in deze tijd van het jaar naar boven komt? Als je alles zo hoort of leest lijkt het alleen maar een hopeloos wanhopig en verbitterde tijd te zijn; een tijd van donker en kou, van armoede en opgelegde bezuinigingen waarin je je toch zo goed mogelijk staande probeert te houden... Een tijd van gedachten als 'niets lukt', of 'wanneer komt mij dat nu eens toe'...Van ziek zijn of ziek worden, van post-Corona of juist Corona hebben, van narigheid en angst... 

En als je nu eens een stapje terug doet? Of zelfs twee stapjes? Als je nu eens kijkt naar wat dit alles nu eigenlijk inhoudt? Ga eens even zitten, leg die telefoon weg, zet die TV even uit, doe je ogen dicht. Dan even diep ademhalen en alles van je af laten glijden. En begin dan eens opnieuw, met alle poespas even vergeten en alleen te denken aan wat er in deze dagen goed kan zijn...

Niet verlangen naar 'iedereen bij elkaar', als dat onmogelijk is. Geen grote cadeaus willen hebben als dat er eigenlijk helemaal niet in zit. Er niet over inzitten dat je 'weer' naar je ouders moet terwijl je eigenlijk gewoon graag thuis op de bank zou willen blijven zitten...

Het feit dat dit allemaal in de donkerste tijd van het jaar plaatsvindt geeft ons de gelegenheid om het licht dat er aan komt te vieren. Om uit te kijken naar nieuwe dagen, nieuwe herinneringen die we maken. Hoe klein ook, hoe alleen ook, hoe koud of arm ook... je bént er. Je kunt iets betekenen; voor jezelf of voor iemand anders. Je kúnt even naar de buurvrouw gaan om te vragen hoe het met haar gaat, ook al zegt ze je nooit gedag. Je kúnt een uitnodiging sturen aan een familielid, ook al zie je elkaar verder nooit. Je kúnt aangeven dat je 'dit jaar' even niets wilt, waarbij je soms een ander ook ontlast, of je kúnt juist aangeven dat je er dit jaar juist wél graag bij wilt zijn omdat je elkaar anders nooit ziet...

Maar dat hoeft niet alleen met kerst. Dat kan ook daarvoor of daarna. Je kunt de zwaarte van kerst wegnemen door op andere dagen te doen wat de kerstgedachte ons ingeeft, of je kunt je er overheen zetten en voor 'die ene dag' per jaar je schouders er onder zetten en er wat van maken, op welke manier dan ook. Degene waar je naar toe moet is er nu immers nog, en de persoon die je de rest van het jaar nooit ziet kijkt wellicht enorm uit naar die ene keer dat jij er bent...

Wat de kerstgedachte dan is? Een reset. Een andere denkwijze, even een pas op de plaats. Even bedenken hoe goed jij het zelf hebt, ondanks alle ellende, alle moeite, problemen en ziekte, ondanks.... ondanks alles dat je er nog bent en daardoor een ander mens raakt. Een ander mens dat door jou aanraking - of dat nu letterlijk of figuurlijk is - een ander ook weer aan kan raken waardoor die weer door kan gaan (pay it forward). Tel je zegeningen, hoe weinig het er ook lijken te zijn. Geniet van het kleine, van het weinige dat je hebt, maar dat er toch is. Zeg eens dat je van iemand houd, geef dat schouderklopje, dat complimentje, maak de wereld deze paar dagen iets mooier voor een ander.

Dát is de kerstgedachte!


Sylvia





  

Reacties

Een reactie posten

Leuk als je een reactie plaatst!

Populaire posts van deze blog

Wat je allemaal tegenkomt bij het opruimen

Bijna het eind van het jaar

Christmas Trees - een eenvoudige kerstkaart of blokjes borduren